شنبه ۰۲ آذر ۱۳۹۸ | Saturday 23 Nov 2019
(current)

نگاهی به فیلم متری شش و نیم

  نقد         ۰۱ اردیبهشت ۱۳۹۸         0

نیمه اول فیلم نوید اثری پرکشش را می‌دهد که از فیلم‌های پلیسی آمریکایی الگو گرفته است. همین که روستایی این بار به جای بهره‌بردن از فرمول‌های مرسوم سینمای ایران، موقعیت داستانی‌اش را بر پایه دوگانه آشنای «پلیس – تبهکار» قراره داده و تلاش کرده این الگو را با فضاسازی ایرانی همراه کند، یک قدم رو به جلو به حساب می‌آید. اما با وجود پیشرفت فیلمساز در اجرا و افزایش جاه‌طلبی‌اش در کارگردانی، مشکلات فیلم‌نامه ابد و یک روز بار دیگر سر و کله‌شان پیدا می‌شود و متری شش و نیم را از یک فیلم هیجان‌انگیز، به اثری شعاری تبدیل می‌کند که برای تاثیرگذاری به شیوه‌ای دم‌دستی از سانتی‌مانتالیسم بهره می‌برد. نقطه قوت روستایی در شخصیت‌پردازی و فضاسازی است. او در این فیلم نیز می‌تواند شخصیت‌های جذابی خلق کند و آن‌ها را در موقعیت‌های موثری قرار دهد. اما فیلمساز نمی‌تواند از این امتیازش استفاده مناسبی ببرد و از نیمه دوم فیلم به بعد، به نمایش لحظات احساسی اغراق‌شده پناه می‌برد تا کمبود یک ساختار منسجم و سیر دراماتیک درگیرکننده را جبران کند. متری شش و نیم مجموعه‌ای از موقعیت‌هاست که به راحتی می‌توانند حذف یا اضافه شوند، بدون اینکه تغییری در روند ماجرا به وجود آید. چون در واقع روندی در کار نیست و همین باعث می‌شود که شروع بسیار خوب فیلم، در ادامه منحرف شده و به اثری متوسط ختم شود.

منبع: کافه سینما

مطالب مرتبط
ثبت نظر