آرکانجلو کورلی (1653 – 1713) آهنگساز، نوازنده ویولن و معلم موسیقی ایتالیایی بود که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین موسیقیدانان دوره باروک شناخته می شود. او در شهر فوزینیانو به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در رم گذراند و در آنجا برای حامیان مختلف از جمله خانواده قدرتمند و ثروتمند پامفیلی کار کرد. کورلی در سبک سنتی موسیقی ایتالیایی آموزش دید و زیر نظر برخی از نوازندگان برجسته زمان خود تحصیل کرد. در جوانی به عنوان نوازنده ویولن در کلیسای پاپ خدمت کرد و بعداً مدیر موسیقی کلیسای سن لوئیجی دی فرانسی در رم شد. ساخته های کورلی برای زمان خود بسیار نوآورانه بود و او را یکی از چهره های برجسته در توسعه موسیقی دستگاهی می دانند. او بیشتر به خاطر ۱۲ کنسرتو گروسو در سال 1714 پس از مرگ او منتشر شد شهرت دارد. این آثار به شکل کنسرتو در آمدند که در آن گروهی از تکنوازان با یک گروه بزرگتر می نواختند. ویژگی موسیقی کورلی ظرافت، سادگی و وضوح آن بود. همچنین بسیار رسا و احساسی بود و تأثیر عمیقی بر پیشرفت موسیقی کلاسیک در قرن هجدهم داشت. آثار او مورد ستایش آهنگسازانی چون هندل، موتسارت و بتهوون قرار گرفت و همچنان توسط نوازندگان سراسر جهان اجرا و مطالعه می شود. کورلی علاوه بر کمک هایش به موسیقی، معلمی ماهر نیز بود. او بسیاری از نوازندگان برجسته زمان خود، از جمله پیترو لوکاتلی و فرانچسکو جمینیانی را آموزش داد. سبک تدریس او بر اهمیت تکنیک، دقت و بیان تأکید داشت و تأثیر ماندگاری بر پیشرفت نوازندگی ویولن داشت. زندگی و کار کورلی ارتباط تنگاتنگی با روم داشت و او عمیقاً تحت تأثیر سنت‌های فرهنگی و هنری زمان خود بود. او همچنین عمیقاً به ایمان کاتولیک خود متعهد بود و موسیقی او اغلب منعکس کننده اعتقادات مذهبی او بود. با وجود دستاوردهای فراوان، او مردی متواضع و متواضع باقی ماند و میراث او همچنان توسط موسیقیدانان و دوستداران موسیقی در سراسر جهان تجلیل می شود.