مارلون براندو جونیور متولد 3 آوریل ۱۹۲۴ در اوماهای نبراسکا آمریکا و یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین بازیگران قرن بیستم است. مادرش بازیگر تئاتر بود و پدرش در تولید مواد شیمیایی فعالیت داشت. علی‌رغم شرایطی که مادرش داشت، به واسطه حرفه و ترغیب‌های او بود که مارلون به بازیگری در تئاتر متمایل شد و راه مادر و همچنین خواهر بزرگ‌تر خود را در پیش گرفت. براندو در 16 سالگی به اجبار پدرش وارد آکادمی نظامی شد، ولی آن را نیمه تمام گذاشت. در سال ۱۹۴۲ به مدرسه تئاتر حرفه‌ای آمریکا پیوست و پس از آن تحت آموزش استلا آدلر، استاد بزرگ بازیگری زمان قرار گرفت. هرچند که به خاطر خلق و خوی معترض و ناخوشایندی که داشت، عاقبت اکتورز استودیو را رها کرد. براندو برای اولین بار در سن 24 سالگی، در سال 1948 با نمایش «A Streetcar Named Desire» در نقش استنلی کوالسکی که بعدها در فیلم آن نیز نقش‌آفرینی کرد، نامش سر زبان‌ها افتاد. آخرین نقش‌آفرینی او بر روی صحنه تئاتر، مربوط به نمایش «Arms and the Man» در سال 1953 به کارگردانی لی فالک بود که بسیار خوش درخشید. برای اولین بار فیلم درام، رمانتیک و جنگی «The Men» محصول 1950 بازی براندو را به خود دید و او برای ایفای نقش در این فیلم، یک ماه در بیمارستان مجروحین جنگی بستری شد تا به جزئیات رفتاری نقش دست یابد. از سویی دیگر، الیا کازان، فیلمساز نامدار از مارلون براندو دعوت کرد تا در نسخه سینمایی نمایش تئاتری «A Streetcar Named Desire» در سال 1951 نقش‌آفرینی کند و این باعث شد تا مارلون شهرتی جهانی پیدا کند و نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کند. اولین جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد مارلون براندو مربوط به فیلم «Viva Zapata!» در سال 1952 و به کارگردانی الیا کازان بود که مارلون در نقش امیلیانو زاپاتا، انقلابی مکزیکی ظاهر شد. در سال 1953، فیلم «The Wild One» به کارگردانی لاسلو بندک، تأثیر بسیار زیادی بر روی نسل جوان آن زمان داشت. همچنین این فیلم در سینمای خارج از آمریکا نیز با توفیق تجاری روبرو شد و تأثیراتی مشابهی بر فرهنگ و نسل جوان کشورهای دیگر جهان نیز گذاشت. براندو نیز برای ایفای نقش تری مالوی در فیلم «On the Waterfront» در سال 1954 و به کارگردانی الیا کازان، اولین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کرد. در دهه 60، براندو در چند فیلم ایفای نقش کرد که با آن‌ها به کارنامه هنری خود در اواخر آن دهه، به شدت لطمه زد و به سمت فراموش‌شدن قدم می‌گذاشت. به همین علت به فیلم‌هایی با بودجه کمتر روی آورد. نقطه دیدنی و جاودانه زندگی مارلون، در دوران میانسالی و با ایفای نقش خاطره‌انگیز دن ویتو کورلئونه در فیلم «The Godfather» در سال 1972 بود که توانست کارنامه هنری خود را باری دیگر احیا کند و دومین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کند. در دهه 80 میلادی، سینمای آمریکا خداحافظی مارلون براندو را شاهد بود؛ اما یک دهه بعد، براندو با چند فیلم بی‌کیفیت بازگشتی نا امیدانه به سینما داشت. آخرین بازی او مربوط به فیلم «The Score» در سال 2001 بود که با استقبال مثبتی روبرو شد و در آن، برای اولین و آخرین بار با رابرت دنیرو همبازی شد. سر انجام، مارلون براندو در 1 ژوئن ۲۰۰۴ درگذشت. 80 سالگی، پایان زندگی هنری و شخصی براندو بود. او در سال‌های پایانی عمرش دچار نارسایی قلبی بود و گفته می‌شود از بیماری قند و سرطان کبد رنج می‌برد؛ اما علت واقعی مرگ او به‌دلیل اصرارهای عجیب وکیلش هرگز به‌صحت فاش نشد. پس از مرگش، جسد او نیز بنا بر وصیت خودش سوزانده شد.