نام راسل کمپبل با استعدادهای کیوی، از سایمون بنت (فور ظالمانه) گرفته تا نویسندگان دیوید گری و الیزابت ناکس، شناخته شده است. این فراخوان از 30 سال سخنرانی فیلم در دانشگاه ویکتوریا ناشی می شود. اما حرفه کمبل زوایای زیادی را در مورد فیلم در بر می گیرد: به عنوان کارگردان، منتقد، فیلمبردار و بوروکرات (به عنوان اولین افسر پروژه کمیسیون فیلم NZ در سال 1979، او به رسیدگی به درخواست های مالی کمک کرد، اما تا حدی آن را ترک کرد “زیرا نوشتن نامه های رد کردن سخت بود.” ). کمپبل در حالی که در ولینگتون بزرگ می شد شروع به تماشای فیلم کرد، اما این رژیم غذایی غنی سینمای اروپا در دانشگاه بود که او را به سینما جذب کرد. اما در دهه 60 مطالعه فیلم یک گزینه نبود. مدرک او در رشته زبان انگلیسی و علوم سیاسی بود. جنگ ویتنام تأثیر سیاسی کلیدی داشت. پوشش رسانه ای جنگ باعث شد کمپبل متوجه شود که چگونه موضوعات “وقتی وارد رسانه های اصلی می شوند” به شیوه ای خاص شکل می گیرند. کمپبل راه‌های دیگری را برای برجسته کردن مسائل در فیلم، جستجوی صدایی مستقیم‌تر و با انگیزه‌های سیاسی جستجو می‌کند. ابتدا عازم لندن شد. او در آنجا اصول فیلمسازی را در مدرسه فیلمسازی لندن مطالعه کرد، مجله فیلم کوتاه مدت Backtrack را راه اندازی کرد، برای مجله معتبر ماهانه فیلم نقد و بررسی کرد و دو کتاب تخصصی در زمینه سینماتوگرافی را ویرایش کرد. او در سال 1970 بورسیه تحصیلی برای تحصیل در رشته سینما را در دانشگاه ویسکانسین مدیسون دریافت کرد و در آنجا سردبیری دومین مجله فیلم خود به نام The Velvet Light Trap – که هنوز هم منتشر می شود – را آغاز کرد و کارشناسی ارشد را به پایان رساند. در سال 1976، کمپبل به عنوان بخشی از کار دوره دکترا در دانشگاه نورث وسترن شیکاگو، سه فیلم ساخت. دو تا از آنها، Ego-Centricity تجربی و فست فود McDonalds doco، در جشنواره فیلم ولینگتون به نمایش درآمد. او در ادامه پایان نامه ای درباره سینمای رادیکال دهه 30 در آمریکا نوشت. کمپبل در سال 1978 به خانه بازگشت. از آن زمان به بعد حرفه فیلمسازی او به دو بخش تقسیم شد. بزرگترین آنها مربوط به تعاونی فیلمسازی پیشتاز است، جایی که او قبل از کارگردانی به صورت انفرادی شروع به ساختن فیلم کرد. در کنار کارگردانی، پروژه‌های زیادی وجود دارد که کمپبل به دیگران کمک کرده است (از مشاوره فیلمنامه در مورد ملکه رودخانه وینسنت وارد و درام پیشتاز Hook، Line و Sinker گرفته تا کمک به فیلمبرداری تور اسپرینگ‌بوک در Doco Patu!). ونگارد فیلمز پس از بازگشت کمپبل از ایالات متحده و مشارکت در دو مستند با بنیانگذاران آلیستر بری و راد پروسر متولد شد: داستان اعتصاب گربه وحشی و قرن مبارزه، تاریخچه اتحادیه دریانوردان. این سه نفر نسبت به مستند تلویزیونی سنتی محتاط بودند و متقاعد شده بودند که “بی طرفی، عینیت و تعادل ظاهری آن موضع طبقاتی را پنهان کرده است: توجیه و تایید وضعیت موجود سرمایه داری.” تحت تأثیر سینمای سیاسی که کمبل در آمریکا درباره آن نوشته بود، و مستندسازان اخیری مانند هارلان کانتی ایالات متحده آمریکا، برنده جایزه اسکار، آنها مشتاق ساختن فیلم هایی بودند که “سیاست اپوزیسیون خود را آشکارا بپوشاند، به طور صریح به طبقه کارگر متعهد باشد… موضوع آنها.” کمپبل در کتاب مشاهدات خود به روایت سنتی «صدای خدا» حمله می‌کند که بیننده را سرزده و بیش از حد هدایت می‌کند. با Wildcat، تیم پیشتاز با موفقیت به طور کامل از روایت کنار گذاشته شد. این فیلم که جزئیات اعتصاب کارگران چوب‌فروشی Bay of Plenty را نشان می‌دهد، توسط یک قرعه‌کشی اتومبیل که توسط اتحادیه‌ها اداره می‌شد، نیمه‌هزینه شد. فیلمبردار آلون بولینگر پس از اینکه به عنوان دستیار عکاس به صورت مخفیانه وارد شد، با ایمن کردن فیلم از داخل کارگاه های غیرقابل دسترس کمک کرد. در همان دوره، حکم بازرسی در دفاتر ونگارد به کمپبل داده شد. او مشکوک است که فیلم های مخفی از معترضان گرفته شده برای پاتو! ممکن است هدف بوده است کمپبل کارگردانی مشترک جزایر پیشتاز امپراتوری و فیلمساز غیر پیشتاز Kinleith ’80 را بر عهده گرفت. جزایر که نامزد GOFTA شده است، 40 سال پیوند نظامی با ایالات متحده را بررسی می کند. در مصاحبه با براناوان گنانالینگهام از Lumiere، کمپبل استدلال کرد که این همکاری دوام آورده است زیرا هیچ یک از اعضا برای امرار معاش به فیلم های Vanguard وابسته نیستند و هر کدام توانسته اند علایق خود را توسعه دهند. ساختن فیلم به صورت مشترک به کمپل اعتماد به نفس می داد تا به تنهایی فیلم ها را کارگردانی کند. در حال حاضر او کار فیلم خود را با سخنرانی فیلم در دانشگاه ویکتوریا متعادل می کرد (او سرانجام در سال 1999 به طور تمام وقت می رفت). کمپبل همچنین همکاری گسترده‌ای با مجله انتقادی Illusions آغاز کرده بود و به صورت انفرادی آن را از سال 1987 تا 1990 ویرایش می‌کرد. سال بعد او کارگردانی انفرادی را نیز با نمایش 74 دقیقه‌ای Rebels in Retrospect آغاز کرد. این فیلم خاطرات اعتراضات دهه های 60 و 70 توسط اعضای سابق جنبش جوانان مترقی نیوزلند را روایت می کند. فتنه 2005 (عنوان کامل فتنه: سرکوب مخالفان در جنگ جهانی دوم نیوزیلند) سانسور سرکوبگرانه و رفتار با فعالان ضد جنگ کیوی را شرح می دهد. جرمی آگار، نویسنده پژوهشگر صلح، کمپبل را به خاطر اجتناب از «حقه‌بازی‌های مزاحم» و «به اندازه کافی به موضوع خود متعهد بود تا به شخصیت‌هایش فضایی برای گفتن داستان‌هایشان بدهد» تحسین کرد. فتنه وتماشاگر فروخته شده در دور سالانه جشنواره های فیلم نیوزلند. سال بعد، چهارمین کتاب «زنان مشخص شده: فاحشه ها و فحشا در سینما» توسط انتشارات دانشگاه ویسکانسین منتشر شد. چاک کلینهانس از جامپ کات که توسط انجمن کتابخانه‌های آمریکا اعطا می‌شود، به عنوان «نقطه مرجع قطعی برای هر کسی که کار دیگری در موضوع بازنمایی روسپی‌گری زنان در سینمای جهان انجام می‌دهد» توصیف شد. کمبل فیلم بعدی خود را طی دو سال و نیم فیلمبرداری کرد. خواهران اهل سیبری زندگی دو خواهر جوان روسی را پس از فرزندخواندگی توسط استفانی کوک، سیاستمدار محلی روایت می کنند. دن اسلوین، منتقد کپیتال تایمز نوشت: «کمپبل هوشمندانه از این فرصت استفاده می‌کند تا دیگران را در جامعه مهاجران روسیه در مورد تجربه‌شان صحبت کنند، و آن را به بحثی جذاب در مورد اینکه چقدر فرهنگ اصیل ممکن است (یا مطلوب) در یک کشور حفظ شود، باز می‌کند. کشور جدید”. کتاب مشاهدات: مطالعات در نیوزیلند در کتاب مستند کمبل در سال 2011 از مقالات و سخنرانی‌های متعدد او با اضافات جدید در مورد فیلم فمینیستی، موسیقی روی فیلم و مجموعه‌های مستند کلیدی استخراج می‌شود. این کتاب ویژگی‌های نویسنده‌اش را بازتاب می‌دهد: هم‌زمان متواضع و در عین حال مقتدر، درگیر سیاسی و در عین حال روشن‌فکر، و ماهر در بررسی جزئیات دقیق برای رسیدن به تصویر بزرگ‌تر