نکات جالب فیلم :

در مجموع فیلم L’Atalante 1934 از نظر بسیاری از منتقدین به عنوان یکی از برترین فیلم‌های تاریخ تحسین می‌شود. البته که نمایش اولیه فیلم برای توزیع‌کنندگان، فاجعه‌بار بود و فقط کمپانی گومون حاضر شد توزیع فیلم را برعهده بگیرد. این کمپانی مدت زمان فیلم را به 65 دقیقه کاهش و نام آن را به Le chaland qui passe، نام آهنگی محبوب در آن زمان، تغییر داد. با همه اینها فیلم یک شکست تجاری بود و بسیاری از منتقدین آن زمان این اثر را “ابتدایی، خودپسندانه و بیمارگونه” نامیدند. ژان پاسکال این برش از فیلم را “گیج‌کننده، نامنسجم، عمدتا پوچ، طولانی، کسل‌کننده، و از نظر تجاری بی‌ارزش” نامید. با این حال الی فور گفت که فیلم او را به یاد هنرمندی به نام ژان-باپتیست کامیل کورو می‌اندازد و به تحسین “مناظر درختان، آب، خانه‌های کوچک در ساحل و قایق‌هایی که به آرامی در مسیر خود پیش می‌‌روند” پرداخت. از نظر او همین سادگی ترکیبات سبب شد از فیلم ویگو لذت ببرد، اثری مملو از ایده‌ها و فانتزی‌های خشن، رمانتیسیسم خشن و شیطانی و در عین حال انسانی. پس از جنگ جهانی دوم آثار ویگو بار دیگر کشف شدند و فیلم سینمایی آتالانت در سال 1947 در آمریکا اکران شد. این بار فیلم نقدهای تحسین‌برانگیزی را دریافت کرد. جیمز ایگی آن را “یکی از معدود فیلم‌های اصلی واقعی” نامید راجر مانوئل در توصیف ویگو او را “بدیع‌‌ترین و امیدوارکننده‌ترین کارگردان بزرگ فرانسوی” توصیف کرد. این فیلم کم‌کم مورد علاقه فیلمسازان موج نو فرانسه قرار گرفت و در آثار خود اشارات بسیاری به فیلم‌های ژان ویگو داشتند. کارگردان بزرگ فرانسوی، فرانسوا تروفو، در سن 14 سالگی این فیلم را دید و بلافاصله عاشق آن شد.