نکات جالب فیلم :

فیلم The Last Laugh 1924 هم از لحاظ تجاری و هم در جلب نظر منتقدین اثری موفق بود. این فیلم مشهورترین نمونه سبک کامرشپیل در سینمای صامت است.  این سبک از بازی‌های کوتاه و پراکنده زندگی طبقه متوسط پیروی می‌کند، بیشتر بر روانشناسی شخصیت‌ها تمرکز دارد، و از میان‌صحنه‌های کمتری استفاده می‌کند زیرا باور دارد که تصاویر باید معنا داشته باشند. این عنوان نمونه‌ای کلاسیک در سینمای آلمان است که تکنیک‌های خلاقانه کارگردانی و تصویربرداری آن، سینمای هالیوود و افرادی نظیر آلفرد هیچکاک را تحت تاثیر قرار داد. فیلم تحقیرشده ترین مرد شباهت‌هایی با نمایشنامه شاه لیر شکسپیر دارد. محتوا و داستان فیلم نیز از سوی منتقدین بسیار تحسین شد. منتقد آلمانی، لوته آینرز، این اثر را "سرآمد یک تراژدی آلمانی" می‌داند که "فقط در کشوری درک می‌شود که یونیفرم اهمیت زیادی، همچون یک پادشاه اگر نخواهیم بگوییم خدا، در ذهن مردم دارد".  او به این نکته نیز اشاره می‌کند که احتمالا افراد غیرآلمانی در درک همه معانی فیلم دچار مشکل خواهند شد. آلفرد هیچکاک بسیار تحت تاثیر دوربین سیار مورنائو قرار گرفته بود و فیلم تحقیرشده ترین مرد را فیلمی تقریبا بی‌نقص می‌دانست. او بعدها در ساخت فیلم با مورنائو همکاری داشت و از آنبه عنوان نقطه عطفی بسیار مهم در زندگی خود یاد می‌کرد. راجر ایبرت در سال 2000 نام فیلم واپسین مرد را در فهرست بزرگترین فیلم‌های تاریخ درج کرد. نکات تاریخی و فرهنگی فیلم فیلم آخرین خنده در سال 1924 در آلمان اکران شد. در آن زمان آلمان شکست در جنگ جهانی را قبول کرده بود و برای پرداخت غرامت مالی سنگین دچار مشکلات بسیاری بود. بحران اقتصادی، تورم سرسام‌آور، فقر، سوءتغذیه و گرسنگی در آلمان بیداد می‌کرد. آلمانی‌ها در آن زمان به دنبال هرگونه امید و معجزه بودند و به همین دلیل به درخواست مسئولین استودیو، پایان فیلم تغییر کرد. یونیفرم در فرهنگ آلمانی اهمیت بسیار بالایی دارد. پوشیدن یونیفرم مردانگی شخص را افزایش می‌دهد و نوعی قدرت حقوقی به وی می‌بخشد. یونیفرم اعتماد به نفس فردی و در نتیجه احترام جامعه را به دنبال دارد، و فرد یونیفرم‌پوش خود را جزئی از سازمان می‌داند. این حس اعتماد به نفس و قدرت به خوبی در فیلم آخرین مرد به تصویر کشیده شده است.