پیتر برادشاو در گاردین، از پنج، سه ستاره به فیلم آرنو دپلشن، فیلم‌ساز فرانسوی داد و آن را فیلمی دانست که به طرز خشم‌آوری بی‌معنی و بدون طنز است. یک فیلم با ژست‌های بزرگ، بازی‌های غلو شده، صحنه‌های بزرگ( هرچند به طرز گمراه‌کننده‌ای کوتاه شده‌اند)، احساسات بزرگ و دیالوگ‌هایی است که با لبخند ناشی از رضایت، ادا شده‌ است. با این حال تکنیک و اراده‌ای که این مشخصات را کنار هم آورده، تحسین می‌کنم.

بن کرل در ایندی وایر به فیلم نمره C داده است و با اشاره یه این نکته که دپلشن کارگردانی است که همیشه آزادانه پی‌رنگ و تم‌های داستانی‌اش را بازگردانی می‌کند (در چهارده فیلم اخیرش، نام فامیلی دو شخصیت اصلی فیلم‌هایش ثابت است)، به نظر می‌رسد فیلم برادر و خواهر از بازمانده‌ی ایده‌هایی ساخته شده که قبلا در اولویت نبوده است. با این حال کرل، دپلشن را یک کارگردان با استعداد می‌داند که چند المان تصویری پیدا می‌کند تا به وسیله‌ی آن، به خط داستانی‌اش غنا ببخشد. شارلوت کسیراگی، پرنسس موناکو و نوه‌ی دختری گریس کلی به همراه همیرش مهمان مراسم فرش قرمز این فیلم بودند.

پیتر برادشاو در گاردین از پنج، چهار ستاره به فیلم داده و نوشته است: طارق صالح این درام توطئه‌ای-جاسوسی قابل تماشا را که فساد دولت و کلیسا را به سخره می‌گیرد به کن آورده است.  برادشاو نوشته این فیلم او را یه یاد جان لو‌کاره انداخته است. وندی اده در اسکرین دیلی نوشت: این یک فیلم پرپیچ و خم اما یک تریلر راضی‌کننده است. دیمن .وایز در ددلاین یادداشتی مثبت بر این فیلم نوشته است. او فارِس فارِس بازیگر لبنانی- سوئدی این فیلم را تحسین کرده و پیش‌بینی کرده جزو شانس‌های اصلی دریافت جایزه‌ی بازیگری امسال باشد.